Książeczek o emocjach powstało na szczęście już całkiem sporo, ale to, co jest wartościowe w tych opowiadaniach, to że oprócz głównego przesłania, że nie ma dobrych czy złych emocji, czytelnik dostaje wreszcie odpowiedź, co oznacza owa tak rekomendowana wszędzie akceptacja emocji. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić, a tutaj są pewne konkretne podpowiedzi. Fajne jest to metaforyczne ujęcie emocji jako gości, a gości – jak mówi bohater – się nie wyrzuca, tylko rozmawia z nimi, przyjmuje ich, wytrzymuje z nimi, nawet gdy jest niewygodnie i niezręcznie.

Dzieci muszą rozumieć, po co coś jest, a w tych opowiadaniach dostają pakiet wiedzy o funkcjach emocji. Czyta się przyjemnie, lekko, z ciekawością, co wydarzy się dalej, bez poczucia, że jest tu jakaś dydaktyka, a jednocześnie przesłanie o akceptacji uczuć, ich użyteczności i braku podziału na złe i dobre jest wyraźne i klarowne. W opowiadaniach zawarta jest główna funkcja emocji: „czuję, bo potrzebuję”.

Emocje to potrzebowskazy. Fajnie, że bohater dostaje podpowiedź, jak korzystać z uczuć, co jest pomocne w odczytaniu ich przekazu, jak na przykład rozsądek przy strachu. Pomocnym dla dziecka jest opisany mechanizm zaprzyjaźniania się z uczuciami, poznawania ich z ciekawością, przyglądania się im, żeby je zrozumieć. To piękny sposób poszerzania samoświadomości, metaforyczna instrukcja, jak lepiej rozumieć siebie, połączona z przesłaniem, że zrozumienie siebie to klucz do spokoju i harmonii wewnętrznej, czyli do szczęścia.

Opowiadania mogą się okazać bardzo pomocne dla rodziców i opiekunów jako wstęp do rozmów o uczuciach dziecka. Mogą stanowić bazę, punkt wyjściowy do wzmacniania inteligencji emocjonalnej u dzieci, a środki wyrazu, jakich użyła autorka, są atrakcyjne dla dziecka, bo główny bohater jest refleksyjny, dowcipny i z polotem, łatwo go polubić i się z nim zidentyfikować.

Opowiadania mają też wartość ze względu na to, że uczucia, które zwyczajowo kojarzy się jako pejoratywne i które nie mają dobrego PR-u, tutaj przedstawione są bardzo przyjemnie i przyjacielsko, ich upostaciowanie budzi sympatię. Zaczynamy je lubić. Myślę, że dla niejednego rodzica, dla którego niewygoda tych emocji może stanowić problem i który dlatego ma chęć je ugasić, zdusić, te opowiadania mogą być pomocne w przyglądaniu się sobie, mogą się przyczynić do rozwoju osobistego i stać się skrzynką z narzędziami, wskazówką, jak kontenerować uczucia dziecka i wspomagać zarządzanie nimi. 

Polecam dzieciom, rodzicom, specjalistom w gabinetach i nauczycielom.